كه او را از همّى و غمّى شديد و ورطه‌اى بيرون آرد ، خداى تعالى ، از براى او ده حَسَنه مىنويسد و ده درجه ، بلند مىكند و عطا مىكند به او ، ثوابِ آزاد كردن ده بنده ، و دفع مىكند از او ، ده عذاب ، و مهيّا مىسازد از براى او ، ده شفاعت . « 1 » و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : هر مؤمنى كه اعانت كند مؤمن مظلومى را ، عمل او افضل است از يك ماه روزه گرفتن و اعتكاف داشتن در مسجد الحرام . و هيچ مؤمنى نيست كه يارى كند برادر خود را در حالتى كه قادر بوده باشد بر يارى او ، مگر آن كه خداى تعالى ، او را يارى كند در دنيا و آخرت . و هيچ مؤمنى نيست كه ترك يارىِ برادر خود كند و قادر بوده باشد بر يارى او ، مگر آن كه خداى تعالى ، او را مخذول كند « 2 » و يارى نكند او را در دنيا و آخرت . « 3 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود : كسى كه فريادرسىِ برادر مؤمن مظلوم خود كند در وقت سختى ، و دفعِ غم و سختى از او بكند و او را مدد كند در برآمدن حاجت او ، هفتاد و دو رحمتْ خداى تعالى « 4 » براى او مقرّر مىسازد و يكى از آنها [ را ] پيش مىاندازد براى اصلاح معاش او در دنيا ، و ذخيره مىسازد هفتاد و يك رحمت را از براى هول‌هاى روز قيامت . « 5 » [ سى و دوم : اسراف و تبذير ] سى و دوم از جملهء كبائر - چنانچه حديث اعمش و حديث « شرايع دين » دلالت مىكند - ، اسراف و تبذير است و حق تعالى ، در كلام مجيد فرموده كه : « كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ » ؛ « 6 » يعنى : بخوريد و بياشاميد و اسراف مكنيد . به درستى كه خداى تعالى ، دوست نمىدارد اسراف‌كنندگان را . و فرموده كه : « وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً » ؛ « 7 » يعنى : در صرف نمودن مال ، تبذير مكن ؛ زيرا كه تبذيركنندگان ، برادر شياطين‌اند و شيطان ، كفران‌كنندهء نعمت‌هاى پروردگار خود است . و اسراف و تبذير ، به قول جمعى از علما ، صرف كردن مال است در مصارفى كه غالباً مقصود عقلا نمىباشد ، مثل ضايع كردن مال و خريدن چيزى به قيمت بسيار گران و صرف كردن در

--> ( 1 ) . همان ، ص 148 . ( 2 ) . ب : « سازد » . ( 3 ) . همان ، ص 147 و 148 . ( 4 ) . ب : « عزّ و جل » . ( 5 ) . همان ، ص 149 . ( 6 ) . سورهء اعراف ، آيهء 31 . ( 7 ) . سورهء اسراء ، آيهء 26 و 27 .